Tag Archives: Parlamento

As axudas ao libro escolar en galego volven minguadas

26 Dec

Manual de matemáticas en galego / CEIP López Ferreiro (Santiago)

“A Xunta de Galicia potenciará a produción editorial en galego mediante unha liña de axudas que asegure a existencia dunha oferta suficiente de materiais didácticos naquelas áreas en que a lexislación educativa determine que a lingua galega sexa a vehicular da súa aprendizaxe”. A Lei do Libro e da Lectura do ano 2006 convertía deste xeito en obriga legal o precepto instaurado dous anos antes polo Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega (PXNL), aprobado por unanimidade do Parlamento durante o último Goberno de Manuel Fraga, que instaba a “garantir unha oferta de materiais didácticos de calidade” en galego. Con estes textos como base legal, o Executivo vén convocando anualmente unha liña de subvencións destinada a elaborar estes materiais que, nos apenas dous anos que transcorreron dende 2009, sufriu un desplome de ata o 72%.

A primeira gran tesoirada a estas axudas chegou no exercicio de 2010. Daquela, a Secretaría Xeral de Política Lingüística recortou máis da metade do subsidio. Así, a orde “para a concesión de subvencións para a edición en lingua galega de recursos didácticos curriculares para niveis non universitarios” pasou dos 1,05 millóns de euros de 2008 e 2009 a un total de 501.617 euros. Esta importante caída, fortemente rexeitada dende o sector editorial galego, reproducíase o 1 de marzo deste ano. Daquela, o departamento que dirixe Anxo Lorenzo convocaba as axudas “por unha contía máxima total de 400.000 euros”. Non obstante, a concesión das subvencións dilatouse no tempo ata que, o 7 de setembro, Política Lingüística as deixaba “sen efecto” amparándose na “política orzamentaria” e no “necesario equilibrio entre ingresos e gastos” na Xunta.

Tal e como prometera naqueles días o propio Lorenzo ante as diversas protestas da comunidade educativa e dos editores, esta orde volveuse publicar antes do remate do ano Seguir lendo

Política no aniversario da política

19 Dec

Canto do himno galego, ao remate do acto / XOÁN CRESPO/XUNTA

Este luns no Parlamento falouse de política. Esta afirmación, que podería estar nun terreo lindeiro entre a simpleza e a obviedade, cobra especial relevancia polo acto que acolleu o hemiciclo do Pazo do Hórreo. O lexislativo galego celebraba o seu triséximo aniversario cun pleno solemne con catro discursos, os dos voceiros de PP, PSdeG e BNG e o da presidenta da Cámara, Pilar Rojo. E todos, especialmente os representantes dos partidos, falaron de política.

Cunha tribuna de convidados ateigada de autoridades presentes e pasadas -entre elas, os ex presidentes da Xunta Fernando González Laxe e Emilio Pérez Touriño e os que foran xefes do lexislativo, Dolores Villarino, Tomás Pérez Vidal e José María García Leira– e na que se percibía a clamorosa ausencia do Valedor do Pobo, Benigno López, o primeiro en pasar polo atril foi o voceiro do Bloque, Carlos Aymerich. Non elixiu o nacionalista un ton de efeméride para un discurso que, se cadra, tivo un aquel de intervención de política xeral condensada no tempo, cuns destinatarios que estaban dentro e fóra do Parlamento.

Nunha intervención que comezou cunha lembranza aos deputados nacionalistas expulsados do Parlamento en 1982, Aymerich enmarcou a conmemoración no “compromiso de seguir a traballar pola liberdade desta vella nación, para reclamar os plenos dereitos políticos para Galiza” e tamén nunha reflexión máis ampla sobre o concepto de “democracia”, cuestionado agora, na súa opinión, polos gobernos dos chamados “tecnócratas”. O ton e contido do discurso de Aymerich non gustou, en xeral, nas bancadas populares, nas que o ruxe ruxe medrou, por exemplo, cando o voceiro do BNG lamentou que a defensa da identidade galega lle “proa” a”un Valedor que non está á altura do pobo que o sustenta e cuxos intereses promete defender”.

Aínda que en menor medida, tamén incomodou no grupo que sustenta ao Goberno e nas bancadas azuis do Goberno mesmo -nas que non sentaba a conselleira de Facenda, Marta Fernández Currás-, o discurso do voceiro do PSdeG. Seguir lendo

O Goberno galego amosa os seus petos

9 Dec

Fonte: Xunta de Galicia

Transparencia. En tempos de convulsión económica e desconfianza na dada en chamar “clase política”, especialmente naquela con responsabilidades de mando, o acceso á información sobre os gobernos e os gobernantes adoita ser unha das principais reivindicacións. A Xunta comezou a facer os deberes neste ámbito no ano 2006. Daquela, o Executivo bipartito sacaba adiante a Lei de Transparencia, un texto que permitiu, entre outros aspectos referentes ao funcionamento da Administración, coñecer o soldo exacto do presidente, dos conselleiros e dos altos cargos. Malia ser un significativo avance nun escenario de forte opacidade, aquel proxecto -duramente descualificado polo PPdeG dende a oposición- deixou fóra aspectos relevantes, como regular a publicidade do patrimonio das persoas que compoñen o Goberno.

En plena treboada económico-financeira e quizais impulsado polo influxo de movementos como o 15M, o Executivo galego vén de completar ese movemento de transparencia, publicando no Diario Oficial de Galicia o patrimonio do presidente e dos conselleiros na mesma xornada en que, segundo o anunciado, se farán públicas as declaracións de bens dos membros do Parlamento. Ambas decisións chegan despois de que o Goberno central e as Cortes Xerais decidisen amosar o patrimonio dos seus integrantes. Aínda que no caso galego diversas voces da oposición parlamentaria se amosaban convencidas de que o PP accedería a publicar os bens dos deputados pero non os do Goberno, finalmente esta publicación existe e, dende hoxe, as cifras son públicas.

Aínda que cun grao de detalle non excesivamente alto, os galegos xa poden saber, por exemplo, que o conselleiro de Industria, Javier Guerra, é de lonxe o membro do Goberno cunhas contas máis saneadas Seguir lendo

Nunca tantos deixaran o Parlamento

16 Nov

Albor e Laxe, no debate da ‘censura’ de 1987/PARLAMENTO DE GALICIA

En tempos convulsos de crise económica e cuestionamento da política institucional os parlamentos son obxectivo dun bo número de críticas. As remuneracións dos seus membros ou a representatividade que ostentan os deputados e deputadas chegan a ser cuestionadas. Se ben a cuestión económica responde a diversas variables que  mesmo se están a comezar a axustar, no caso do Parlamento de Galicia o asunto da representatividade está condicionado na presente lexislatura por unha variable fundamental: os cambios de deputados motivados en case todos os casos por movementos internos das formacións políticas. Estes trocos, tal e como temos detallado xa no Asento 76, deron lugar a que case un terzo dos parlamentarios, un total de 24, non fosen directamente elixidos polos cidadáns. Se ben esta cifra é avultada en si mesma resulta máis significativa ao comparala coas sete lexislaturas anteriores, xa que nunca se producira tal número de cambios, máis aínda tendo en conta que o actual período lexislativo aínda non rematou.

Unha ollada aos arquivos parlamentarios permite concluír que, en toda a historia autonómica, os escanos do Parlamento mudaron de inquilinos en 104 ocasións por motivos diversos, dando lugar a unha media de 13 corrementos de lista por lexislatura. Así e todo, un simple gráfico amosa ás claras que é o actual mandato, o que comezou en 2009 e que tería que rematar en 2013 -unha data, esta última, que cada vez semella máis improbable-, o que sobe notablemente a media: Seguir lendo

Ninguén lle votou a un terzo dos deputados

31 Out

Pleno da Cámara galega / PARLAMENTO DE GALICIA

Ir en postos de saída“. En épocas preelectorais un bo termómetro para medir o peso dos dirixentes das diferentes formacións políticas é o lugar que ocupan nas candidaturas da súa organización. Así, por exemplo, no caso das eleccións ao Parlamento galego, un dirixente do PPdeG da Coruña gaña relevancia se é situado por riba do duodécimo posto. O mesmo acontecerá na mesma circunscrición electoral se un socialista concorre nos primeiros oito postos ou un membro do BNG entre os catro primeiros. Cos resultados dos comicios de 2009 na man, en condicións normais estas colocacións nas listas garantían acceder a un acta do deputado, aínda que dous anos e medio máis tarde a realidade amosa que eses postos de saída se situaban moito máis abaixo, especialmente no caso dos populares, ata o punto de que case un terzo da composición da Cámara, vinte e catro deputados en concreto non é, cando menos directamente, resultado do votado polos electores.

A dimisión do deputado conservador Javier Escribano por estar a ser investigado nun caso de presunta corrupción é, ata o momento, o último cambio nun hemiciclo no que nunca chegaron a sentar todos os candidatos elixidos polos cidadáns. Outra dimisión exprés forzada no seo do PPdeG, a do número un por Ourense, Luis Carrera Pásaro, provocou que o primeiro movemento se producise en plena campaña e, aínda que legalmente non era posible modificar a candidatura, o ex responsable de Caixa Ourense nunca chegou a sentar no Pazo do Hórreo. Aínda que por un motivo ben distinto o mesmo aconteceu coa viguesa Corina Porro, que non recolleu á súa acta e, tras semanas de incerteza, acabou atopando novo destino na presidencia da Autoridade Portuaria de Vigo.

Unha vez constituída a Cámara, a conformación do novo Goberno e a doutrina popular segundo a cal ningún membro do Executivo de Alberto Núñez Feijóo seguiría sendo deputado provocou a primeira vaga de cambios. Así, abandonaron as súas actas parlamentarias os conselleiros Alfonso Rueda, Beatriz Mato, Agustín Hernández e Rosa Quintana. Ademais, marcharon con rumbo a San Caetano outros electos como José Manuel Álvarez-Campana, Susana López Abella ou Raquel Arias, todos para ocupar cargos políticos na Xunta. Seguir lendo

O Gaiás xera ingresos?

28 Out

Nubes sobre a Cidade da Cultura / DAVID LOMBAO

“É incrible que alguén poida construír isto”. “Este edificio é unha tolería”.  Son algunhas das frases que o condutor do programa Megaconstrucciones, producido por Discovery Channel e tamén emitido por laSexta, lle dedicou á Cidade da Cultura. No seu paseo polo compostelán monte Gaiás, o documental glosaba a “delirante marabilla” de 265.000 metros cadrados e deixaba caer varias preguntas indisimuladamente: que impulsa a unha Administración pública a iniciar este proxecto? Como o financia? Cando menos no ámbito político, a primeira das preguntas  foi xa máis ou menos respondida en diversos foros. A segunda volve estar de actualidade nestes días, despois de que a Xunta anunciase, a través do presidente nos titulares e do conselleiro de Cultura nos detalles, que os edificios que quedan sen construír no complexo continuarán así, cando menos, ata 2014. Despois, asegura Alberto Núñez Feijóo, serán “os galegos” os que “decidan” que facer.

Un lixeiro mergullo nos arquivos parlamentarios permite coñecer ou, cando menos, contextualizar un pouco a segunda parálise das obras do Gaiás, tomada por un Executivo do mesmo signo que o que as iniciou e de signo oposto que o primeiro que as parou. Poucos días antes do anuncio de Feijóo a Consellería de Cultura remitíalle á vicevoceira parlamentaria do BNG, Ana Pontón, unha resposta a unha pregunta escrita. A nacionalista cuestionara o Goberno sobre os “ingresos derivados da apertura de dous edificios da Cidade da Cultura” e dende o departamento que dirixe Roberto Varela chegaron dous folios coa contestación. Seguir lendo

As nóminas provinciais chegan aos 142 millóns

26 Out

(millóns de euros) Fonte: Orzamentos Xerais da Xunta para 2012

Un total de 142,1 millóns de euros. Son os cartos que, segundo o recollido nos Orzamentos da Xunta para 2012, proxectaron gastar en persoal as catro deputacións galegas ao longo do presente 2011. É unha cantidade que, por exemplo, quintuplica o que investirá a Consellería de Presidencia en protección civil e seguridade ao longo de todo o ano que vén e que leva o 29,8% do diñeiro dispoñible nos entes provinciais. Con todo, esta partida orzamentaria non é homoxénea nas catro institucións, non todas gastan o mesmo nin do mesmo xeito e non todas se comportan igual a respecto do exercicio económico anterior.

Cun gasto de 44,5 millóns de euros, a Deputación de Pontevedra (PP) sitúase á cabeza no referido a gastos de persoal, igual que acontecía na partida de órganos de goberno. O segundo posto neste rexistro ocúpao a Deputación da Coruña (PSdeG-BNG ata xullo, PP na actualidade) con 40,2 millóns de euros, seguida de Ourense, que gasta 31,1 millóns. A táboa péchaa o organismo provincial de Lugo, que sufraga con 26,3 millóns de euros as nóminas do seu persoal.

Malia ás estreiteces económicas recoñecidas abertamente polo conxunto das Administracións -especialmente pola local- só unha das deputacións reduciu o seu gasto de persoal no ano electoral de 2011. Así, mentres a Deputación de Lugo aplicou unha importante tesoirada, pasando de 37 millóns en 2010 aos 26,3 actuais, na Coruña incrementáronse en 3,3 millóns os 36,9 que gastaran en 2010. Do mesmo xeito, en Pontevedra o gasto de persoal subíu 1,5 millóns a respecto dos 43 de hai un ano e en Ourense sumáronse 500.000 euros a esta partida.

Ourense, a máis cara por habitante Seguir lendo

Gobernar catro provincias custa 13 millóns

25 Out

Logotipos das catro deputacións provinciais

Os Orzamentos da Xunta para 2012 veñen de comezar o seu trámite parlamentario. É, polo tanto, o momento para que o conxunto da sociedade galega coñeza cales van ser as contas do Goberno para o vindeiro exercicio económico pero tamén para que obteña unha perspectiva de canto gastan e de como gastan as deputacións provinciais, institucións cuxa utilidade vén sendo cuestionada dende hai décadas dende diferentes foros, cuestionamento que a galopante crise económica está a agudizar.

En virtude do estipulado no Estatuto de Autonomía, os Orzamentos do Executivo galego incorporan unha memoria do último exercicio económico dos entes provinciais para, cando menos sobre o papel, promover a coordinación coa Xunta, en base a unha análise das contas das catro deputacións coas mesmas variables. Este método permite, por exemplo, coñecer un dos datos máis elocuentes sobre estas entidades: o que gastan en gobernarse, un montante agrupado polos técnicos da Administración autonómica baixo o epígrafe “órganos de goberno”, que en 2011 acadou unha cifra global de 13,22 millóns de euros entre as catro institucións e cuxa distribución é posible observar doadamente mediante un gráfico: Seguir lendo

Protexer Meirás: 9.000 ou 32.000 euros?

24 Out

Fachada principal do Pazo de Meirás / XUNTA

Das múltiples refregas políticas entre o Goberno bipartito e a oposición do PPdeG a suscitada en torno á declaración do Pazo de Meirás como Ben de Interese Cultural (BIC) e a súa conseguinte apertura ao público foi unha das máis mediáticas. O resultado ditado polas urnas o 1 de marzo de 2009 provocou, non obstante, que fose o Executivo popular o encargado de xestionar o treito final e máis delicado do proceso, o inicio das visitas ao recinto que fora propiedade de Emilia Pardo Bazán pero cuxa controversia vén dada por ter sido residencia de verán de Francisco Franco, a quen se lle entregou o edificio a través dunha cuestación forzosa por parte das forzas vivas da ditadura. Ao abrirse o pazo, o pasado marzo, xurdían algúns interrogantes: habería compensacións económicas para a familia do ditador? O peto dos contribuíntes viríase resentido coa apertura de Meirás?

Sete meses despois algúns deses interrogantes foron xa respondidos de maneira máis ou menos explícita polo Goberno galego, se ben o volume de cartos públicos destinados ata o momento a abrir Meirás pode oscilar, cando menos, entre uns 9.500  euros e algo máis de 30.000.  A primeira destas cifras era revelada no Parlamento o pasado abril. A preguntas da oposición, o secretario xeral de Cultura, Antonio Fernández Campa, recoñecía que, malia “non existir ningunha obriga recoñecida” na Lei de Patrimonio Cultural, a Xunta considerara “axeitado” asumir os custes da seguridade do inmoble durante as visitas, pactadas coa familia Franco a través dun convenio. Campa estimaba o custe da seguridade do pazo nuns 9.513 euros para todo 2011, cifra que podería “variar lixeiramente” en caso de ser necesarios reforzos puntuais, especificaba.

Vacacións en Meirás, preguntas e novo gasto

Seguir lendo

Os últimos libros do vello decreto custan 50.000 euros

21 Out

PP, PSdeG e BNG e a ex conselleira, anunciando o pacto pola lingua en 2007

O día da presentación dos Orzamentos Xerais no Parlamento é un día de especial traballo nas redaccións dos medios de comunicación (no caso galego, dos medios que van quedando). É unha xornada de mergullarse en táboas infindas e apostar, decidir onde se ataca para amosarlle ao lector unha primeira impresión das contas da Xunta para o seguinte ano. Nesa tesitura pódese optar, esencialmente, por dúas estratexias: tentar ofrecer unha panorámica do proxecto financeiro ou ir ao detalle, buscar algo concreto e tanxible. Dada a magnitude do plan orzamentario, que agora comeza un longo debate na Cámara, realizaremos o primeiro achegamento optando pola segunda vía, indo ao detalle. Viaxen con nós.

Sobrevoamos o orzamento da Consellería de Educación e planeamos sobre o que hai doce meses foi un dos puntos máis controvertidos: o gasto en cambiar libros de texto en galego pola súa versión castelá. Ao tomar terra chegamos ás táboas nas que se recollen as contas da Dirección Xeral de Centros e Recursos Humanos e, no programa de “servizos e axudas complementarias da ensinanza” observamos que o epígrafe “axudas libros de texto e material escolar” medra por segundo ano consecutivo.

Se en 2010 o departamento que dirixe Jesús Vázquez dotaba a esta partida con 8,5 millóns en 2010 e con 10,8 en 2011, desta volta Educación volve sumar millóns e chega aos 15. Ademais, o seguinte epígrafe, co mesmo nome  pero coa engádega do termo “plurilingüismo” continúa a existir pero cae notablemente e pasa de 2 millóns de euros a só 50.000. Cal é o destino desta cantidade? Sufragar a substitución dos derradeiros libros de texto procedentes do programa de préstamo creado polo bipartito de PSdeG e BNG, manuais que estaban redactados en galego pero que o denominado Decreto do Plurilingüismo encadra nas materias que se han de impartir en castelán.

Seguir lendo

A %d blogueros les gusta esto: